این روزهای تلخ

این روزها چقدر تلخه...چقدر حال دلمون بده...اومدم اینجا با همه دلم غصه هامو بنویسم...این چند روزه بجز داغ سنگینی که روی دلم بود داغ گوشه و کنایه های دوست و آشنا و غریبه جیگرمو سوزوند...نمیدونم مردم سرزمینم کی اینقدر بی رحم و سنگدل شدن که تونستن اینجور سنگدلانه از کشته شدن یک هموطن اونم کسی که واسه تک تکمون سنگ تموم گذاشته خوشحال بشن؟! کی از اون ایرانیهای مهربون و رئوف اینجوری غول ساخته شد؟! اما خدا رو شکر که تعدادشون کمه....

روز جمعه گذشته از خواب که بیدار شدم طبق عادت همیشگیم رادیو رو روشن کردم و وقتی مجری اسم حاج قاسم رو گقت به عنوان شهید! یه لحظه شوکه شدم که اشتباه میشنوم! رفتم سراغ تلویزیون و بعدم گوشی! و دیدم متاسفانه خبر درسته! فقط اشک ریختم و اشک هم نتونست آرومم کنه..

خیلی وقته از سیاست و آدماش تو این کشور فاصله گرفتم دیگه چیزی برام مهم نیست دیگه حتی عهد کرده بودم رای ندم و نمیدم! اما سالهاست سردار سلیمانی برام حکم نماد شجاعت داره..نمونه یه آدم سالم و درست که تکلیفش با خودش روشنه..آدمی که توی این روزگار منفعت طلبی و دزدی و ریا پای اعتقادش وایساده..محکم میگه سرباز ولایتم..در حالی که میتونست به عافیت طلبی مشغول بشه و خودشو از خطر دور نگه داره و نون به نرخ روز بخوره ولی نکرد..وایساد وسط خون و گلوله و جنگ تا امنیت و آرامش برقرار بشه ...نترسید و دنیا رو ترسوند..توی روی همه وایساد و گفت من حریف شمام! نمیتونم یعنی وجدانم اجازه نمیده بی تفاوت باشم به این همه شجاعت و ایثار...

بذار بگن تو دیگه چرا؟ بذار بگن برات متاسفیم..بذار فکر کنن منافقیم یا هرچیز دیگه...من که خودم میدونم چرا دوستش دارم؟ من که میدونم ذاتش درسته...من که میدونم چقدر مدیونشیم همه مون...و چه حیف که اینقدر زود ازش محروم شدیم....

منم مثل خیلیای دیگه منتقد شرایط مملکت و مملکت دارامون هستم و اصلا هم ذوب در هیچی نیستم و اصلا هم تا حالا از مدح و ثنا نون نخوردم و نخواهم خورد ولی نمیتونم بی خیال رد بشم از کنار این انسان ....دیروز توی مراسم تشییعش هیچ چشمی خشک نبود..هیچکس با زور و جبر نیومده بود چندین بار نزدیک بود خفه بشیم له بشیم لای جمعیت...همه عاشقانه اونجا بودند...این یعنی این آدم محبوبه...

خدا لعنت کنه اونی که این داغ رو روی دل ما گذاشت....

این روزها خوب نیستم..اصلا....خدا به همه مون آرامش بده مخصوصا به خانواده ش که چه جواهری رو از دست دادن....

دفترچه خاطرات گلابتون...